ஸ்ரீ கு.ப.குருசுவாமி அய்யாவின் வாழ்க்கை வரலாறு

பரத கண்டத்தில் பாண்டிவள நாட்டில் விருதையம்பதி என்னும்  க்ஷேத்திரத்தில் க்ஷத்திரிய

சான்றோர் குலத்தில் குலவீரம் என்ற மரபில் பழனி நாடார், காமாக்ஷி அம்மாள் என்ற இருவர்கள் புத்திரப்பேரில்லாது செய்த தவப் புண்ணியத்தால் ஈஸ்வர வருஷம்

சித்திரை மாதம் 7-ம் தேதியில் ஒரு ஆண் மகவை ஈன்று அதற்கு

குருசாமி என்ற நாமதேயஞ் சூட்டி, அன்போடு வளர்த்து ஐந்து

வயதில் பள்ளிக்கனுப்பி தமிழ்க் கல்வியில் அவாவோடு பயின்று

வருங்கால் ஈஸ்வர பக்தி சான்றோர் சேர்க்கையுடன் பதினாறாவது

வயதில் காமக் குரோதாதி குணங்களை விடுத்து சரீரம் அநித்தியம்

என்ற நிச்சயம் உண்டாகி சாஸ்திர ஆராய்ச்சியில் முயன்று வருங்காலம்

தாபாக்னி மேலிட்டு சரீரத்தில் அக்னி பற்றிக்கொண்டவன்

எப்படி மடுவைத்தேடி அலைவானோ அதைப்போல் சற்குருவின்

கடாக்ஷமின்றி, சர்வ துக்க நிவர்த்தி பரமானந்த பிராப்தி என்னும்

மோக்ஷத்தை அடைய முடியாது என்ற நிச்சயத்தால் சற்குருவைத்

தேடி அலைந்து ஸ்ரீ நாகலாதபுரம் என்னும் க்ஷேத்திரத்தில்

எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ கணபதியானந்த தேசிகரது திருவடித்

தாமரையில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, “ஐயனே! அடியேன் பிறவி

என்னும் துன்ப சாகரத்தில் உழன்று உழன்று அலுத்துத் தங்கள்

திருவடித் தாமரையை அடைந்தேன்” என்று கண்ணீரும் கம்மலையுமாக

நிற்க, மேற்படி சற்குருநாதன் இவன் ‘மோக்ஷம் என்னும் பெரும்

பேற்றை அடைய அருகதையுடையவன்’ என்று எண்ணி அஞ்சலியஸ்தராய்

சீவப்பிரம ஐக்கியத்தை உபதேசித்து, இதன்படி அனுஷ்டானம் பண்ணி வருவாயானால்

உனது பிறவி என்னும் துன்பம்நீங்கி துக்கநிவர்த்தி பரமானந்த பிராப்தி ஆகிய மோக்ஷத்தை

அடைவாய் என்று அனுக்ரகம் பண்ணி வைத்தார்.

பெண்ணை திருமணம் செய்து இல்லற தர்மம் நடத்திவருங்காலம்

வினைவசத்தால் சிற்சில குழந்தைகள் தோன்றி மறைந்தன. ஆனாலும்

குடும்ப பாரம் துக்கம் என்று நினைத்து சதா பிரமநிகஷ்டையும்,

சாஸ்திர விசாரணையுமே பிரதானமாக நடத்திவந்தார். அந்நாளில்

மூத்த தாரத்தின் மகளாகிய திருநாவுக்கரசி கன்னிப் பருவம் நீங்கி

மங்கைப் பிராயமாகி அதற்கு கல்யாணம் முதலிய சுபசோபனங்கள்

நடத்தவேண்டுமென்ற அவாவுடன் அதற்கேற்ற வரன் தன்னுடைய

மாமனார் மகன் ராமலிங்கமே தகுந்த உத்தம புருக்ஷன் என்று

நினைத்து உறவினர்களுடன் கலந்து மேற்படி மாப்பிள்ளைக்கே

கன்னிகாதானம் செய்து வைத்தார். அதுவும் சிலகாலம் வாழ்ந்து

சில மகப்பேறுகள் பெற்று விதிவசத்தால் அதனுடைய சரீரமும் நழுவியது.

பின்னால் தன்னுடைய தாயார் காமாஷி அம்மாளும் வயோதிகப்

பருவமாகி அதனுடைய சரீரமும் நழுவ, அதற்கு வேண்டிய

ஈமக் கடன்கள் எல்லாம் முடித்து வாழ்ந்து வந்தார்கள்.

இங்ஙனமிருக்கையில் தன்னுடைய மனைவி குருவம்மாள்

புத்திரப்பேறு இல்லாத கவலையினால் மனவருத்தமுற்று இருக்கவே,

அதனுடைய மனது சாந்தியடைய வேண்டும் என்று நினைத்து

தில்லைச் க்ஷேத்திரமாகிய சிதம்பரத்தில் போய் வசித்துவந்தார்கள்.

அக்காலத்தில் நாடார் சமூகத்தார்கள் வந்தால் இறங்குவதற்கு

இடவசதி இல்லையென்று நினைத்து அங்கும் மடம் ஒன்று

பெருமுயற்சியால் ஏற்படுத்தி வைத்தார். அதன்பிறகு இருவரும் விருதுநகர்

வந்து வாழந்துவர, தவப்பயனால் ஒரு ஆண் மகவை அடைந்து

அதற்கு நாகரத்தினம் என்று திருப்பெயர் சூட்டி வாழ்ந்து வரும்

காலத்தில், அநேக மாணாக்கர்களுக்கும், அநேக மாணவிகளுக்கும்

சாஸ்திரங்களைப் புகட்டியும், தத்துவவிசாரணைசெய்தும் வருங்காலம்

பிரார்த்தவம் முடிந்து அஞ்ஞானத்திலுள்ள ஆவரண விச்சேப

சக்திகளின் ஆவரண சக்தியும் சஞ்சிதமும் சற்குரு கடாக்ஷத்தால்

உபதேசம் பெற்ற அன்றே நிவர்த்தியாய்விட்டபடியால் விச்சேப

சக்தியிலுள்ள பிரார்த்தவகர்மம் வருத்த விதையைப்போல் வர்த்தமான

தேகத்தில் இருந்தபடியால் அந்தப் பிரார்த்தவகர்மம் போகத்தால்

நசித்தபிறகு ஸ்தூல சுக்ஷ்ம சரீராகாரமாக பரிநாமத்தையடைந்த

அஞ்ஞானம் சேதனத்தில் ஒடுங்கியதால் விதேக கைவல்ய

மோக்ஷத்தை தாரண-வருடம்  ஆனி-மாதம்  11-தேதி சனிக்கிழமை

ஆயில்ய நக்க்ஷத்திரத்தில் அடைந்து விருதையம்பதியில்

திருக்கோவில் கொண்டு எழுந்தருளியிருக்கிறார்.

விருதுநகர் 24-06-1944

இங்ஙனம், மாணாக்கன் மு.சு.சிதம்பரம்.